In een eerdere blog schreef ik dat vroeger met mijn ouders de Pinkstergemeente bezocht. Na de tijd in de Pinkstergemeente kwam een tijd in de Volle Evangeliegemeente (waar dat ‘volle’ voor stond heb ik nooit geweten en ook nooit opgezocht).
In die tijd las ik als tiener ‘ Het kruis in de asfaltjungle’ van de Amerikaanse dominee David Wilkerson. Ergens in de tweede helft van de vorige eeuw begon hij met evangelisatie onder New Yorkse jeugdbendes. Denk een beetje aan West Side Story types. Gewelddadiger? Mwah. In de musical werd er ook flink gevochten en er viel een dode.
Mijn ouders hadden cd’s als Knuffelrock (ik heb ze er nooit op zien knuffelen). Tijdens het lezen luisterde ik muziek en zo ook tijdens het lezen van ‘Het kruis in de asfaltjungle’.
Er komt een scene in het boek voor die ik als erotisch uitdagend ervoer. Ik weet er weinig meer van maar het speelde af in een theater of filmzaal waar bendemeisjes, zo herinner ik mijn maar ik kan het fout hebben, de dominee uitdaagden.
Toen ik die scene las hoorde ik waarschijnlijk net ‘Show me Heaven’ van Maria McKee. Waar ik op aansloeg was het trommelritme dat tijdens de coupletten dominant is. De videoclip kende ik niet. Ik stelde mij er veel meer zwoelte bij voor.
Zo gaat dat.
Dat brengt mij bij iets anders. Onevenwichtige hits. De broeierigheid van de coupletten contrasteert mij iets te veel met het schelle van het refrein. Het nummer gaat ook te lang door. Deze blog niet.
Zo haalde ik als tiener wat een tiener nodig heeft uit een boek waarin de broeierigheid juist als een verdrietige situatie werd voorgesteld. Niet zonder reden waarschijnlijk. Het nummer blijft er altijd mee verbonden. Ik zie de meisjes als de jonge Audrey Horne dansen. Dezelfde tijd. Faling stond ook op de knuffelrock cd. Audrey zou ik pas decennia later via een streamingsdienst zien. Ook haar vergeet ik niet.
vgggrgrggdrgv