Lagere school. Eerste verliefdheden. Vaak niet veel verder komend dan groep acht.
Ze heette Lisenke. Donkerbruin haar, donkere ogen, klein neusje en haar mond heeft u niet van mij. Ik herinner mij haar als een leeftijdsgenootje en zo moet u de geschiedenis ook lezen.
Het was de Dammanschool in het hartje van de stad R. Groep acht. De klas bestond uit kinderstemmetjes en gebroken stembanden, meisjes en jonge vrouwen.
Met mijn stem wilde het niet vlotten. Ik was dan ook stil, want eerzuchtig. Lichamelijke ontwikkeling was toen nog iets om naar uit te kijken. Een centimeter meer op de meetlat. Puisjes? Daar dacht je nog niet aan.
Lisenke was ook altijd wat stilletjes geweest maar er veranderde iets in haar. Ik wist niet wat maar ik begon haar te zien. Ik was overigens niet de enige. Gelukkig niet een van de velen. Lisenke was niet voor de massa. Ze was voor fijnproevers. Ze kreeg wat later ‘ze heeft hét’ zou zijn. Ze hoefde er niets voor te doen.
De tafeltjes in ons lokaal stonden als eilandjes verspreid in een zee van grijsgroen linoleum.
Ik zag haar vooral en profil. Licht en schaduw in de klas tekenden haar beeld en zo herinner ik mij haar. Uitgelicht of half in schaduw.
De zegen van het einde van het schooljaar is dat het in het begin van de zomer valt. De laatste tijd van mijn lagereschooltijd hangt dan ook zonnig, of door zonnescherm beschut, in mijn herinnering. Vuil kunstlicht was voor de winter waarin niets opbloeit.
Ik begon haar te missen. Dat was het. Niet letterlijk want we waren er met z’n allen nog maar de idee dat het ooit afgelopen zou zijn met ‘ons’ greep mij aan. Ik zag haar nu met de voorpost van heimwee aan. Het weekend werd de wenperiode voor altijd.
Lisenke had, dat hoop ik tenminste, niets in de gaten. Ik wist ook dat mijn liefde bekennen de betovering zou verbreken. Liever ongestoord verlangen dan verloren illusie!
Zo gingen ongeveer twee maanden voorbij totdat het de laatste vrijdag was. Lisenke was er niet. De meester vertelde dat ze een beetje ziekjes was en haar moeder had hem gezegd dat we allemaal de groetjes van haar moesten hebben.