Ik ben er mee naar de huisarts geweest. Al dagen hoorde ik spreken. , Boze stemmen, zwaarmoedige, verdrietige.
Het leek mij niet gezond. De huisarts keek mij peinzend aan. ‘U zou teksten kunnen declameren. Heeft u toneelwerken in huis?’
Wat een eigenaardig advies maar toneelteksten heb ik. Internationaal nog wel. Wilde, Tsjechov, Heijermans, Schiller; noem maar op.
Ik vond de opdracht van de dokter helemaal niet onaardig, vermakelijk zelfs. Wat ik er aan zou kunnen hebben wist ik niet maar ik vermoed dat de dokter een weg voor me zocht om de stemmen te overstemmen.
Thuis nam ik Schiller uit de kast, Don Carlos. Ik snapte er geen bal van en ik raakte telkens uit het ritme omdat de stemmen leken te gaan golven. Aanzwellend, afnemend. Ik raakte in paniek. Dit hielp niet. Dit was van de regen in de stortregen.
Snel probeerde ik Wilde, daarna Brecht, Goethe zelfs, Claus. Het was niets. Helemaal niets.
Tot waanzin gedreven nam ik de bijbel uit de kast, sloeg hem bij Hooglied open en begon invoelend te declamerend. Het hielp niet.
Mann, Grunberg, Bilderdijk; ze deden helemaal niets.
Ten einde raad nam ik de handleiding van mijn elektrische tandenborstel en tot mijn verbazing zwegen de stemmen.
Ik merkte aandachtig luisteren op. Of ik nou in het Duits, Frans, Deens of Nederlands las, het maakte niet uit. Het bleef rustig.
Ik probeerde de handleiding van het koffiezetapparaat, de televisie; het ging goed.
Studieboeken dan; niets hoor. Handleidingen, alleen handleidingen brachten de stemmen tot bedaren.
Dit is geen leven zo. De stemmen zijn vreselijk maar het alternatief ook! Radeloos belde ik de klantenservice van Ikea. Het meisje dat opnam was heel begripvol. ‘Ze begrijpen het niet meneer. Dat zijn wij gewend. Hoe ze bij u terechtgekomen zijn weet ik niet maar ik ben er zeker van dat het stemmen zijn van mensen die er in gebleven zijn. Ze zoeken naar een uitweg en als ze iets opmerken dat naar stap voor stap nijgt dan worden ze kalm, dan krijgen ze hoop.’
‘Maar hoe kom ik er van af?’, vroeg ik haar.
‘Het spijt me meneer’, antwoordde ze. U zult het er mee moeten doen. Leer er mee leven, accepteer het. Draag af en toe een handleiding voor en laat het zijn.’
Ik bedankte het meisje en belde direct de huisarts. ‘Toneelteksten werken niet, handleidingen wel. Hoe kwam u op het idee van toneelteksten dokter?’ ‘Bij mij helpt het’, antwoordde hij. ‘Ik heb nog wel wat handleidingen voor u, heeft u voor mij dan wat van uw toneelteksten?’