Ze had een prachtige naam. Gevoeligen van geest werd de adem ontnomen als ze de samenstelling van letters lazen of de klank hoorden.
De naam drukte een lieve droom uit, wekte verlangen, werd zoete inspiratie, bracht zin in het leven.
Maar nee, hoe had het zo kunnen komen? Een klein hard dikkertje. Dat was ze.
Het leven had haar in een moment van onoplettendheid aan een mannetje geholpen met net zo’n overweldigende naam. Kleiner dan dat zij was nog. Ze vormden een naar paar. Bijna karikaturaal.
Het leek wel of ze elkaars begrip van ontevredenheid met het leven uitdrukten. Vreugdeloos en vruchteloos. Weerzinwekkendheid kent de voorwaarde om tot iets vruchtbaars te komen niet.
Maar haar naam, wat bezielde haar ouders?
Lieve mensen, dat waren het zeker. Noeste werkers. Door het leven bezeerde zielen. Naïef, telkens vol hoop. Te teer om zich staande te kunnen houden in een wereld waarin je voor jezelf moet kunnen opkomen.
Wat waren ze blij geweest met hun kindje. Wat een zoete troost. Een wezentje dat ze konden beschutten. Een wezentje dat hun in het leven tekortgekomen harten kon vullen. Ze drukten het uit in de naam die ze voor haar kozen. Liever kun je het niet verzinnen.
Maar niets van dat. Het kindje was zelfzuchtig. Zakelijk. Al veel te jong.
Ze had er de trekken naar. Onverschilligheid had geen ander gezicht kunnen kiezen. Haar bestaan kwetste haar ouders. Ze was niet gemeen tegen ze. Nee, niets van dat. Het liet haar gewoon koud. Daarin was ze volkomen oprecht.
Haar ouders hadden elkaar. Deze geschiedenis is al miserabel genoeg, een sterfgeval hoeft er niet bij. Haar ouders bleven samen. Tot op de dag van vandaag.
Hun dochter zien ze, al is ‘tenminste’ als troost hier niet van toepassing. Ze komt er, maar zonder hart. Ze heeft nooit ergens bij stilgestaan. Nooit een moment van wegdromen. Nooit een moment van inleven. Nooit een moment van dochter voelen.
Alles wat ze maar in zich kon hebben is door haar naam opgeslokt.