“Wreed, je stilte. Wreed, het sluiten van je ogen. Wreed, mij hier zo laten staan.
Vrouw. Kijk me aan. Zie mijn pijn. Gun mij tenminste je ongemak.
Neem mijn hand. Niet? Ik ben gewond lieverd. Eindelijk kwetsbaar. Mijn narrenmasker is af.”
‘Tot zover Geert. Heel goed Tessa. Een perfecte ijskoningin. Zo wil ik jullie vanavond zien. De tranen lopen verdorie over mijn wangen. Lunch mensen!’
‘Ik vind het allemaal nogal bombastisch’, zegt Geert terwijl hij achter Tessa aanloopt, het podium af. ‘Vind je dat?’, antwoord ze zonder haar mening te geven. ‘Wat vind jij dan?’, vraagt Geert terwijl hij naast haar gaat lopen. ‘Ik vind het heel goed gedaan’ merkt ze op en ze gaat haar kleedkamer in.
Geert gelooft er niets van. Tessa is een ervaren actrice. Dit soort rotzooi, hij had gedacht dat zij er haar neus voor zou optrekken. Het spijt hem dat hij de opmerking maakte. Nu is hij echt kwetsbaar. Hij heeft zichzelf laten kennen. Terwijl hij niet anders kan denken dan dat ze van eenzelfde mening zou zijn, kiest ze de kant van de schrijver die ook de regisseur is.
Hij en Tes waren lang vriendjes geweest, maar de laatste tijd voelde hij een zekere onaangename spanning. Haar lachen om zijn grapjes was hooguit gegeneerd glimlachen geworden, de cadeautjes die hij voor haar kocht konden niet meer op dat lieve enthousiasme rekenen. Wat de verandering veroorzaakt had vond hij moeilijk te vatten.
Wat hadden ze samen moeten lachen om idiote teksten, wat waren ze beiden in vervoering geraakt van echt mooi toneel. Ze waren maatjes geweest. De spil van dit gezelschap.
Voor zover hij kon weten was er niemand tussengekomen. Geen ‘upcoming leading man’, geen concurrerende actrice. Alleen de huisschrijver/regisseur was nieuw. Maar Tessa is lesbisch dus in de emotionele sfeer verwacht hij het niet.
Of toch? Met de nieuwe schrijver/regisseur was het woordje ‘zelfbewustheid’ het theater binnengedrongen en sinds dat woordje klonk gedroegen veel mensen zich geleidelijk aan anders dan eerder. Voor hem voelde de omgang steeds meer als de anderhalve meter afstand die in de pandemie een paar jaar geleden voorgeschreven werd.
Anderhalve meter emotionele afstand. Hij vond het moeilijk, maar met een raar soort blijmoedigheid leken collega’s het op te nemen. Vrolijkheid werd zoals het nooit tevoren geweest was. Een vrolijkheid die hij als een surrealistische dans zag. Een stoelendans waarbij hij steeds niet snel genoeg was.
Geert besluit na zich omgekleed te hebben er bij Tessa op terug te komen. Ze is nog in haar kleedkamer en hij kan binnenkomen. ‘Tes, ik heb er nog eens over nagedacht. Ik vind het eigenlijk best een goed stuk. Die kwetsbaarheid, die is eigenlijk wel nodig. Ivo heeft dat goed gezien.’
Tessa kijkt hem aan en geeft hem een goedkeurend hoofdknikje. Hij voelt dat hij er nog lang niet is, maar hij komt in zijn rol.
Die avond, de première, is een doorslaand succes. Fantastische acteurs!