In eerste instantie stelden ze een beetje teleur maar er zat een beschreven kaartje bij dat mijn nieuwsgierigheid wekte.
Van het kaartje lezen kwam voorlopig niets. Het was in een taal die ik niet kende. Digitale vertaalprogramma’s maakten er ook niets van.
Tegen de gewoonte in vroeg ik de schenker van het cadeau waar ze de sokken, want dat waren het, gekocht had.
Ze moest lachen en wilde het in eerste instantie niet zeggen. Vanzelfsprekend voedde juist dat mijn interesse.
‘Waarom lach je?’, vroeg ik vriendelijk. ‘Het is niet om het winkeltje waarin ik het kocht’, zei ze; ‘Het is de verkoper. Na elke zin tjilpte hij als een vogel. Ik vond het lachwekkend maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken.
‘Tjilpen?’, vroeg ik; ‘ja, hij ruikt naar frituurvet.’ Wat dat er mee te maken heeft wist ze niet, maar ze legde me uit waar de stoffenwinkel zit.
Ik sta met mijn sokken en het kaartje in mijn hand voor de winkel. Als ik de deur open rinkelt een belletje. Van achter in de zaak hoor ik getjilp op mij afkomen. Het lachende gezicht van een meneer die inderdaad naar frituurvet ruikt, moedigt mij aan mijn vraag te stellen.
Ik laat hem het briefje zien. Hij vraagt mij waarvandaan ik het briefje heb en ik vertel hem dat deze uit de linkersok komt. Hij kijkt mij nadenkend aan en tjilpt vrolijk; ‘Meneer, u heeft geluk! Met dit briefje kunt u de sokken ruilen voor iets dat u echt zou willen hebben. Kijkt u rond, keuze genoeg.’
Ergens vertrouw ik de man niet. Waarom zou hij mij stimuleren de sokken te ruilen? Ik heb ze als geschenk gekregen en ik hou er niet van cadeaus te ruilen. Kan hij mij niet vertellen wat er op het briefje staat?
‘Meneer, het gaat om het geheim van de orde der tjilpers. Ik ben grootmeester.’
Zoiets raars moet ik even verwerken. De grootmeester tjilpt ongemakkelijk terwijl ik naar mijn sokken staar en overweeg hoe ik dit gesprekje naar een bevredigend einde kan brengen.
‘Meneer lijkt niet echt nieuwsgierig’ zegt de man terwijl hij er verontwaardigd op los tjilpt. ‘Nee’, beken ik; ‘nou ja, ik bedoel, ik ben wel nieuwsgierig maar ik vind het niet erg aantrekkelijk. Eerlijk gezegd vind ik uw getjilp weerzinwekkend.’
‘Dan is het niet voor u meneer. Ik dacht het al te merken toen u zojuist binnenkwam. Daarom maakte ik het aantrekkelijk voor u om de sokken te ruilen.
‘Maar de sokken wil ik houden’, antwoord ik. ‘Dat kan helaas niet meneer. Ze dienen slechts als lokmiddel.’ Kiest u alstublieft iets anders uit’.
Ik schud van nee, maak met tong en lippen een ongemakkelijk vogelfluitgeluidje en knik de man toe.
‘U had een goede geweest meneer’ hoor ik hem zeggen als ik de winkel verlaat. Hij gooit er een prachtige triller uit.