Op zolder, tussen paperassen, een kinderstoel, een oude typemachine; staat de schooltas van mijn verongelukte broertje Maarten.<\/p>\n\n\n\n
Ik ben achtennegentig jaar, mijn broertje was drie\u00ebnnegentig toen hij van de trap viel. Zo\u2019n drama is het dus ook weer niet.<\/p>\n\n\n\n
Niettemin moest zijn huis leeg. Zijn kinderen en kleinkinderen pakten nog wat mee wat voor hen van emotionele, en naar zij vooral hoopten, financi\u00eble waarde zou zijn. Dat was niet veel. Het kon in drie kartonnen dozen. <\/p>\n\n\n\n
Een professioneel leegruimer werkte de rest weg maar belde de oudste dochter van mijn broertje op met de vraag wat hij met die tas moest. De leegruimer was een gevoelig man en hij hield er niet van foto\u2019s of persoonlijk schrijfwerk weg te gooien. De tas zat vol met persoonlijk schrijfwerk. <\/p>\n\n\n\n
Ik wist niet van de tas af maar op mijn verjaardag kreeg ik hem van de dochter aangeboden. Een geschenk dat als een last voelt. Ik zie niet goed meer, mijn enige zoon heeft wel iets anders aan zijn hoofd, mijn vrouw is reeds lang overleden (net als de vrouw van mijn broertje overigens) en ik twijfel aan het talent van mijn broertje zodat ik de inhoud ook liever niet door iemand die er meer van af weet laat beoordelen.<\/p>\n\n\n\n
Zo zit ik met de tas. <\/p>\n\n\n\n
Vandaag moest ik op zolder zijn. Ik zocht een verhaal van Gabriel Garc\u00eda M\u00e1rquez. Iets over een oude man. Over ook vitale leeftijdgenoten lezen houdt mij op de been.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Ik vond het verhaal niet. De zolder is te donker, de dozen met boeken staan op elkaar en ik heb er de kracht niet meer voor om daarmee te rommelen.<\/p>\n\n\n\n
De schooltas van mijn broertje stond wel voor het grijpen en nu zit ik op mijn billen onder het dakraam door zijn tas te graaien.<\/p>\n\n\n\n
Het is werkelijk niets bijzonders maar het is wel van mijn broertje. Ergens vind ik het rot dat hij het bewaard heeft, dat zijn dochter er bij mij mee aankwam. Hoopte hij postuum ontdekt te worden?<\/p>\n\n\n\n
Verdrietig maak ik de tas weer dicht. Een klein, afgescheurd, hoekje papier heb ik over het hoofd gezien en moet ik alsnog in de tas terugdoen. Dit staat er op:<\/p>\n\n\n\n \u2018Ik heb het Duizendjarig Rijk verslagen, Ongetwijfeld een begin van iets. Misschien een vastgelopen gedichtje. <\/p>\n\n\n\n Met moeite ben ik overeind gekomen. Uiterst behoedzaam ging ik daarna de trappen af. Van de zolder naar de woonkamer. <\/p>\n\n\n\n Nu zit ik op de bank en hoor de klok tikken. Buiten vliegt een vogeltje het nestkastje in en uit. Straks komt de huishoudelijke hulp. Nog een uurtje wachten. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Op zolder, tussen paperassen, een kinderstoel, een oude typemachine; staat de schooltas van mijn verongelukte broertje Maarten. Ik ben achtennegentig jaar, mijn broertje was drie\u00ebnnegentig toen hij van de trap viel. Zo\u2019n drama is het dus ook weer niet. Niettemin moest zijn huis leeg. Zijn kinderen en kleinkinderen pakten nog wat mee wat voor hen … <\/p>\n
in het begin op wastablet.
Dat bleek niet zo\u2019n succes te zijn\u2019<\/p><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n