Lang geleden. In een tijd waarin mensen zich nog niet afvroegen of vogelgezang onderdeel was van wat ze op hun oortjes of hoofdtelefoon hoorden, liep Hans door een weide net buiten het dorp B, ergens in het Zuiden van ons land. <\/p>\n\n\n\n
Jojanneke kon niet mee en daar had hij de pest in. Hij had zich er zo op verheugd. Samen buiten het dorp. Ongezien niet, daar kon je niet op rekenen. Ongehoord wel. Buiten het dorp kon je goed bij mensen uit de buurt blijven.<\/p>\n\n\n\n
Hij had haar al lang lief. Veel te lang. Zij kon maar niet tot een ja komen en Hans was bereid om te wachten. Veel te lang wachten. Wanhopig wachten.<\/p>\n\n\n\n
Kapers op de kust waren er niet. Jojanneke was niet populair onder de jongens. Ze las boeken. Ze speelde piano. Ze leerde over God. Geen zaken waarmee jonge mannen in dit dorp bezig waren. Geen zaken waar de meeste vrouwen zich mee bezig hielden.<\/p>\n\n\n\n
Hans maakte het niets uit. Meisjes in het dorp zagen hem niet zitten. Zijn wilde haren, bril, kleding, zijn door de pummels onbegrepen enthousiasme over zaken die hen niets zegden.<\/p>\n\n\n\n
Hans wilde verder leren maar er was thuis geen geld voor. Hij was nodig in de bakkerij van zijn vader maar hij was nergens goed voor. Hij deed het wel maar het leek wel of hij nergens bedreven in raakte. <\/p>\n\n\n\n
Alleen in het schrijven, maar er waren geen lezers. Zelfs Jojanneke niet.<\/p>\n\n\n\n
Ze had ooit iets van hem gelezen, maar dat had ze zo hartstochtelijk gevonden, zo duidelijk op haar betrokken, dat ze het halverwege gegeneerd had weggelegd en er verder altijd tegen hem over gezwegen had.<\/p>\n\n\n\n
Terwijl Hans verder en verder de weide inloopt, bijna tot aan het volgende dorp, wordt hij meer en meer door een man genaderd die hij uiteindelijk als de pastoor herkent. Hij brengt geen blijde boodschap.<\/p>\n\n\n\n
Hij nodigt Hans uit om met hem op het gras plaats te nemen. Vriendelijk kijkt hij Hans aan, zoekt naar woorden en zegt dan ronduit dat waarvoor hij bij Hans gekomen is, waarvoor hij als het ware naar Hans gestuurd is.<\/p>\n\n\n\n
Jojanneke kiest er voor om haar leven in dienst van Christus te stellen. Jojanneke gaat het klooster in op drie uur gaans gelegen.<\/p>\n\n\n\n
Hans is verslagen. Zijn hoop, zijn toekomst hing van Jojanneke af. Hoe kon hij nu nog verder?<\/p>\n\n\n\n
De pastoor geeft hem een gedachte mee om verder te kunnen; \u2018Jojanneke behoort vanaf nu Christus toe. Ook jij, Hans, kunt Christus toebehoren door jouw leven in zijn dienst te stellen. Ik ken je al van jongs af aan. Je bent niet van deze wereld. Ik nodig je uit om tot onze wereld te horen. Zo komen jij en Jojanneke tot elkaar in de eenheid van de Kerk van Christus. Voor jou is er plaats op het Seminarie. Denk er over na.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De pastoor staat op, slaat wat grasjes van zijn soutane, knik Hans vriendelijk toe en maakt aanstalten om terug te gaan. <\/p>\n\n\n\n
Nu Hans geen eigen toekomst meer ziet geeft hij het over aan Christus. Hij staat op en zegt de pastoor zacht; \u2018Vader, in uw handen beveel ik mijn geest.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De pastoor glimlacht toch wat geschrokken, schudt zijn hoofd en denkt; och, met deze theatrale stumper krijgen we nog heel wat te stellen.<\/p>\n\n\n\n
Gezamenlijk wandelen ze terug naar het dorp. Hans schrijdt en huilt. Toekomstig geestelijke, maar mens.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lang geleden. In een tijd waarin mensen zich nog niet afvroegen of vogelgezang onderdeel was van wat ze op hun oortjes of hoofdtelefoon hoorden, liep Hans door een weide net buiten het dorp B, ergens in het Zuiden van ons land. Jojanneke kon niet mee en daar had hij de pest in. Hij had zich … <\/p>\n