Bloed. Eigenlijk over alles wel.
Hij sloot de kledingkast en ging op zijn bed zitten. Zij bleef hem verbazen. Er bleef werkelijk niets over om naar buiten aan te trekken.
Hij riep haar. Ze antwoordde lief en ging naast hem op het bed zitten. Verbandje om haar ringvinger. ‘Wat heb je nou gedaan meisje?’
Toen hij haar onschuldige gezichtje zag, die mooie bruine ogen, kon hij gewoonweg niet boos zijn.
Zij had haar leukste zomerjurk aangetrokken. De stof sloot om haar ranke jonge figuur. Hoe kon ze zoiets waanzinnigs doen en tegelijkertijd zo ongelooflijk aantrekkelijk zijn?
Ze sliepen nooit samen. In ieder geval niet de hele nacht. Beiden hadden ze hun eigen omgeving. Gebied waar zich afspeelde wat voor de ander verborgen mocht blijven.
Daartoe doordringen bleef een spel. Een tipje van de sluier. Soms, diep in de nacht, sloop hij haar kamer in. Was even bij haar en sloop dan weer weg. Soms werd hij ‘s nachts wakker als zij tegen hem aan kwam liggen.
Nooit werd het gewoon. Ze leefden hun eigen leven, verslaafd aan elkaar.
Hij was tevreden.
Beide handen legde hij om haar middel. De zachte dunne stof, haar warme buik tegen zijn buik. Zijn lid groeide. Handen om haar middel werd een omhelzing. Zij wierp haar hoofd naar achteren. Zon scheen door haar bruine haren. Met zijn neus en lippen beroerde hij haar nek omhoog naar haar vochtige mond waar hun tongen wat worstelden. Een vrijpartij volgde. Het bloed in zijn lid verdreef het bloed dat hij nog in gedachten had.
Ze zonderde zich weer af. Sloot de toegang tot haar gebied.
Verzadigd nam hij een douche, sloeg een badjas om zijn blote lichaam.
Voorzichtig drong hij haar ruimte binnen. Daar lag ze. Haar jurk over de bedrand. Ze keek hem aan. Hij liet zijn bekleding van zich afglijden, vlijde zich tegen haar aan en vroeg zich af hoe dit toch verder moest.
Een ruk aan zijn schouder, gitzwarte ogen, vertrokken mond. Een mes in zijn lichaam. Steek na steek. Terwijl het leven uit zijn buik vloeide besefte hij dat hij haar gekte niet had moeten negeren.